Determinanty indywidualnego zachowania pracownika na przykładzie Andrei Sachs z "Diabeł ubiera się u Prady"

Determinanty indywidualnego zachowania pracownikaCzłowiek, jako istota złożona, niewątpliwie codziennie wchodzi w interakcje z jej bliższym i dalszym otoczeniem. Tematyka ludzkich zachowań to nieodłączny element organizacji, co oznacza, że każdy z pracowników poza wykonywaną pracą wnosi swój personalny wkład w życie firmy. Przykładem odzwierciadlającym powyższy problem, który poddam analizie, jest postać Andrei Sachs z filmu pt. Diabeł ubiera się u Prady w reżyserii Davida Frankel’a bazującym na książce Lauren Weisberger o tym samym tytule.

Główna postać to młoda kobieta, która zaraz po ukończeniu studiów dziennikarskich pragnie redagować teksty dla prestiżowych gazet w Nowym Yorku. Pozyskuje stanowisko asystentki redaktor naczelnej, Mirandy Priestly w magazynie Runway, jednak nie mając odpowiedniej świadomości świata mody jej życie staje się pasmem nieoczekiwanych wydarzeń. Andrei przyjdzie się zmierzyć z sytuacją konfliktu wyznawanych wartości.

Dla młodej, pełnej entuzjazmu kobiety ważna jest wolność w wyrażaniu samej siebie. Nie chce być poddawana ocenie przez pryzmat ubioru, czy sposobu odżywiania. Z początku w sposób dobitny akcentuje swój styl bycia i zdaje się nie przejmować opiniami innych. Można jednak wysnuć wniosek, że takie zachowanie świadczy o lekceważącej postawie w stosunku do miejsca pracy. Andrea nie kryje swojego braku zainteresowań w kierunku mody, co skutkuje złamaniem zasad dress code’u panujących w redakcji. Andrea ceni wartość osiągnięć i rozwoju kariery. Jej ogromnym marzeniem jest realizować się w czasopiśmie The New Yorker, a drogę do tego miejsca z pewnością zapewniłby jej przynajmniej roczny okres pracy w Runway.

Dlatego też godzi się na łamanie wszelkich praw pracownika ze strony Mirandy. Dla przykładu poza ponadprogramowymi godzinami pracy zajmuje się sprawami osobistymi szefowej tj. organizuje prywatne loty samolotem, odbiera pranie, odrabia prace domowe jej córek. Przestaje zwracać uwagę na lekceważący ton Mirandy kierowany do jej osoby. U Andrei można zauważyć elementy automonitoringu. Dostosowuje się w miarę dostrzegania coraz to nowych okoliczności. Nakłada się tu również dysonans poznawczy. Kobieta uparcie broniąca zachowania indywidualizmu, zaczyna ubierać się na wzór modelek pracujących dla Runway. Nie przeszkadza jej nagła utrata wagi spowodowana brakiem czasu na spożycie normalnego posiłku. Zachowaniem powoli przypomina pozostałych pracowników firmy. Można tu również uznać znaczący wpływ na jej postawę zjawiska, jakim jest konformizm społeczny. Istotnie pod wpływem przebywania w otoczeniu projektantów i recenzentów mody Andrea przyswaja nową etykietę.

Niemniej jednak należy podkreślić, że dla własnych osiągnięć i przyszłych korzyści na przyszłość postawiła na znaczące zmiany w swoim życiu. Ówczesna praca ma być bowiem koniecznością dla spełnienia marzeń w przyszłości. Wartością, która stanowi kluczową rolę w punkcie kulminacyjnym odgrywanych losów bohaterki jest przekonanie o słuszności utrzymania harmonii w życiu. Przy rozpoczynaniu pracy w redakcji modowej Andrei bardzo ciężko jest zrozumieć nadrzędność spraw zawodowych nad życiem prywatnym. Jej postawa wobec pracy rysuje się w jednoznaczny sposób: ponadprzeciętne poświęcenie dla kariery równało się z zanikiem relacji z bliskimi. Mimo, iż w toku dalszych wydarzeń kobieta zatraca się w świecie pełnym absurdalnych nawyków udaje się jej powrócić do wyznawanej idei. Ostatecznie zyskując sympatię przełożonej, która sugeruje podobieństwo Andrei do niej samej odkrywa błędy jakie popełniła od czasu pracy w redakcji. Praca nie jawi jej się już tylko jako konieczność wyrzeczeń w imię ambicji. Rozumie, że powinna być dla niej miejscem oferującym spełnienie i radość. Dlatego rezygnuje z dalszej pracy w Runway’u.

Zachowanie Andrei w miejscu pracy determinowane było także przez jej typ osobowości. Teoretycznie zakres jej obowiązków powinien wpisywać się w konwenanse cech konwencjonalnych. W tym wypadku jednak można uznać, że kobieta balansuje też na pograniczu osobowości realistycznej. Absurdalność powierzanych zadań wymaga od niej wytrwałości i godzenia się na ich służalczy charakter. Potrafi psychicznie wytrzymać ocenę każdego niedociągnięcia na zasadzie atrybucji wewnętrznej. Ekstrawertyczne podejście pomaga jej w licznych kontaktach ze współpracownikami, projektantami, ludźmi z otoczenia Mirandy. Rzetelność i sumienność bywa dla niej zgubna w momencie, gdy każde zaniedbanie relacji z bliskimi z powodu pracy tłumaczy brakiem wyboru. Jej stabilność emocjonalna pozwala zapanować nad szeregiem stresujących wydarzeń. Mając możliwość wyjazdu na pokazy mody w Paryżu korzysta z niej, przez co pokazuje otwartość na rozwój i osiąganie nowych doświadczeń. Cechy osobowe i postawy przyjmowane przez Andreę współgrają ze sobą ekwiwalentnie. Oba determinanty mają znaczący wpływ na sposób, w jakim kobieta percepcjonuje dane otoczenie.

Z początku środowisko, w którym się znalazła, jawi się jako nieadekwatne do rzeczywistości. Kobieta uznaje, że jej współpracownicy to osoby o wypaczonym spojrzeniu, dla których jedynym słusznym przedmiotem zainteresowań jest klasa i szyk na nowojorskich ulicach. Szefową upatruje za osobę o bardzo chłodnym usposobieniu, traktującą swoich podwładnych w sposób instrumentalny. Andrea widzi, że pozostali pracownicy traktują ją z góry, poddając ocenie jej wygląd i ubiór. Choć zdaje się być nieelastyczna w tej kwestii ostatecznie dotyka ją to, że bycie sobą w tym miejscu równa się z gorszym traktowaniem. Od czasu metamorfozy jej sposób percepcji również ulega zmianie. Zaczyna interesować się światem, który wcześniej wydawał się jej być odrealniony i pozbawiony wyższych pragnień. Docenia pracę projektanta, dostrzegając w niej sztukę i kreowanie nowej rzeczywistości. Za wszelką cenę chce bezbłędnie służyć we wszystkim Mirandzie. Nie rozpatruje jej już w kategorii egoistycznej osoby o apodyktycznym podejściu. Widzi w niej kobietę pełną pasji, od której stanowisko wymaga autorytarnego działania. Nie uważa także za nic złego zachowanie drugiej asystentki, która potrafi nic nie jeść, by tylko dobrze prezentować się na pokazie mody w Paryżu. W jej mniemaniu to pełen profesjonalizm konieczny do spełnienia swoich marzeń. Zatem rzeczywistość rysuje się dla Andrei w sposób zależny od postrzegania przez nią otoczenia firmy.

Konkluzją nasuwającą się po dokonaniu analizy współzależności między determinantami zachowania Andrei jest to, iż wartości, które posiadała, znacząco wpłynęły na postawę przyjmowaną w pracy. Równoważne do niej cechy osobowe dały swój silny akcent w sposobie percepcji otoczenia. Można jednak w tym miejscu podkreślić, że pod wpływem refleksji Andrei udało się w kluczowym momencie z powrotem skierować posiadane cechy na prawdziwie pożądaną przez nią drogę postrzegania siebie i innych.

Źródła:



Podobne:
Twoja historia

Twoja historia Każdy z nas ma swoją własną historię i przy okazji cały czas ją tworzy - to ona czyni każdego człowieka jednostką unikalną,

Mowa niewerbalna więcej o Tobie powie niż rozmowa

Mowa niewerbalnaPragniesz wzbudzać w innych ludziach podziw, chcesz żeby garneli się do Ciebie, chcesz być wyzwaniem dla płci przeciwnej

Sprzedać samochód do skupu aut, czy poprzez komis?

Samochody w skupie aut używanychJak opłacalnie sprzedać samochód? Sprzedaż samochodu zawsze jest dużym przeżyciem i czymś do czego każdy p